Petak

Petak 13. svibanj 2007. Majka Elvira: jutarnja kateheza Trebate znati da slavlje počinje u nama: ako naš život ne vibrira, može se desiti da ga ne živimo. Slavlje počinje s osmjehom. Kako možemo slaviti,a da se prije toga nismo nasmiješili sami sebi? Netko od vas današnje slavlje ne živi kao slavlje jer mu nisu stigli roditelji, ali momci sjetite se kakvi ste bili?! Trebate znati da je apsurdno zahtijevati nešto od drugih, pogotovo ono što bi mogli i sami. Prvo pravilo za biti dobro s dugima je ne zahtijevati ništa. Svaki put kad zahtijevamo nešto postajemo tužni, jer počnemo s negativnim mislima koje se pretvaraju u grijeh jer si osudio kako netko drugi živi samo zato što nešto nije napravio baš kako si ti htio. Ali gdje to piše! Svatko od nas želi živjeti slobodan, živjeti slobodu koju nam je Bog dao, a to podrazumijeva i ostaviti druge slobodnima, ne zahtijevajući od njih ništa, bez da im se imponiramo našim načinom. Ako želimo zahtijevati nešto od nekoga, trebamo od samih sebe, a ne od drugih. Kad poželimo ugledati lik Božji, pogledajmo dječji osmjeh. Nažalost u ovo vrijeme ni djeca se više ne smiju, mladi se ne smiju, roditelji se ne smiju, ne komuniciraju više s osmjehom na licu jer su obuzeti problemima. Ali kojim problemima! Ništa se ne može ako nema radosti!? Osmjeh je izraz istinite sreće, koja ne nastaje iz potrebe jer to nije sreća:“…tata mi je kupio auto…“. Sreća je nešto drugo. Sreća se mnogo puta rađa iz boli, iz onog malog trna nastalog u tvom srcu kad si doživio neku nepravdu ili su ti ju napravili. Mi ne možemo upirati prstom u nekoga jer nas je povrijedio. Gospodin nam kaže da moramo oprostiti sedamdeset puta sedam. Tko ne oprašta ne može biti sretan i ostaje tužan, jer očekuje da drugi napravi prvi korak. Mi smo jako sretni jer u svijetu ima puno ljudi koji ne poznaju dobrotu i Božje Milosrđe. Puno smo puta obukli ruho božjeg Milosrđa jer smo grešnici, prihvatili mi to ili ne. Trebamo naučiti opraštati sami sebi i jedni drugima. To je prva stvar koju kažem mladima koji se žele stvoriti obitelj: ne držite nos jedni drugima više od jedne minute. Trebamo pobijediti strah, ljutnju jer se poslije pretvara u bijes, antipatiju i na kraju samoću. Sve se to događa jer ne znamo opraštati, ako što nam je Gospodina puno puta oprostio. Moramo naučiti živjeti ljubav, živjeti ono što jesmo. Rođeni smo iz izvora koji je Bog Ljubav, Bog Milosrđe, Bog mir, Bog ljepota, Bog dijalog. Zašto su se momci i djevojke zadržali u Zajednici? U jednoj Zajednici koja sve traži što se može dati, sve ono što je život. Zaustavili su se jer su shvatili da kad nema stvari iz svijeta postaju svjesni o vlastitom životu. Život je važan,a ne stvari! Zaustavili su se jer su tražili malo mira, iskrenog prijateljstva. Tražili su i našli su jer istinito prijateljstvo postoji, ljubav postoji, mir postoji, milosrđe postoji, oprost jer su vrijednosti koje nosimo u nama i koje trebamo sagraditi. I ragazzi vogliono assaporare quello che da tanto, troppo tempo cercavano e ora l'hanno trovato attraverso la croce, il sacrificio e non ricevendo sempre tutto e subito, perché quello non è amore. Non è amore quando date tutto: tu dai una cosa al bambino perché così ti lascia in pace. Quello è un amore avvelenato perché quel bambino crescerà con delle pretese. È un amore falsato, per esempio, quando offri a una bambina una brioche intera: devi insegnarle a spezzarla, a dividerla con gli altri, altrimenti come potrà essere capace di solidarietà, di aiutare i poveri, di pensare a chi sta peggio di lei? Quella è la vera gioia: aiutare gli altri, farli vivere nel sentirsi amati! Se non lo glielo insegniamo da piccoli, rimarranno egoisti e avranno sempre bisogno di tante cose. E ci sono delle situazioni che non si possono più accettare: "Cosa vuoi mangiare questa sera?" dice una mamma alla bambina di sei, sette anni. E così la madre diventa bambina e la bambina deve diventare madre e scegliere lei... ma come fa a scegliere? Impariamo a fare bene e a vivere bene il nostro ruolo, a non ingannare i bambini illudendoci che quello sia amore per loro, mentre invece è alterazione, è confusione. Impariamo a vivere senza la paura della croce, del sacrificio, del soffrire assieme per maturare un amore diverso, vero: l’Amore di Cristo.

Ispiši stranicu